Czego się nauczysz? Rozumieć znaczenie przedsiębiorczości społecznej. Rozpoznawać społeczne modele biznesowe. Wskazywać przykłady korzyści społecznych i gospodarczych wynikających z działalności na obszarach wiejskich. Rozpoznawać różne formy przedsiębiorczości społecznej na obszarach wiejskich.
How much time will it take? 40 minut
Poziom EQF
Level 3
Kto stworzył treści kształcenia?
Materiał został opracowany przez partnerów projektu Erasmus+ „Upskilling Rural”, którzy również wystawią Ci odpowiedni certyfikat.
Przedsiębiorczość społeczna to praktyka zakładania i prowadzenia działalności gospodarczej, której głównym celem jest rozwiązywanie problemów społecznych, kulturowych lub środowiskowych. W przeciwieństwie do tradycyjnych przedsiębiorców, którzy koncentrują się głównie na zysku, przedsiębiorcy społeczni dążą do tworzenia pozytywnych zmian i ulepszania społeczeństwa, jednocześnie prowadząc zrównoważone i rentowne finansowo przedsiębiorstwo.
Inwestowanie wpierające (impact investing) polega na dokonywaniu inwestycji z zamiarem wygenerowania zarówno mierzalnego wpływu społecznego lub środowiskowego, jak i zwrotów finansowych. Inwestorzy aktywnie poszukują przedsiębiorstw, które rozwiązują wyzwania społeczne, zachowując jednocześnie zrównoważone modele biznesowe. Ta forma finansowania sprzyja długoterminowej skalowalności, ale wymaga od przedsiębiorstw społecznych wyważenia celów misji z oczekiwaniami inwestorów.
Dotacje
Dotacje to bezzwrotne środki finansowe przekazywane przez rządy, fundacje lub organizacje międzynarodowe w celu wspierania inicjatyw społecznych. Są one zazwyczaj przyznawane na podstawie wpływu społecznego oraz zgodności z określonymi celami politycznymi lub rozwojowymi, a nie na podstawie zwrotu finansowego. Choć dotacje zmniejszają ryzyko finansowe dla przedsiębiorców społecznych, często wiążą się z rygorystycznymi wymogami dotyczącymi sprawozdawczości i ograniczoną elastycznością w dysponowaniu funduszami.
Crowdfunding
Finansowanie społecznościowe (crowdfunding) pozwala przedsiębiorcom społecznym na pozyskiwanie niewielkich kwot kapitału od dużej liczby osób za pośrednictwem platform internetowych. Służy ono również jako narzędzie do weryfikacji pomysłów i budowania zaangażowania społeczności wokół misji społecznej. Jednak sukces kampanii crowdfundingowych silnie zależy od skutecznej komunikacji, przejrzystości oraz zaufania publicznego.
Model oparty na zatrudnieniu:
Przedsiębiorstwo tworzy miejsca pracy dla grup zmarginalizowanych lub defaworyzowanych, co stanowi jego główną misję społeczną. Na obszarach wiejskich model ten jest powszechny w przetwórstwie rolnym lub przedsiębiorstwach rzemieślniczych zatrudniających osoby długotrwale bezrobotne.
Model subsydiowania skrośnego (mieszany):
Zyski wypracowane z działalności komercyjnej są przeznaczane na finansowanie programów lub usług społecznych. Na przykład dochody z wiejskiej agroturystyki mogą wspierać programy szkoleniowe dla lokalnych rolników lub inicjatywy na rzecz rozwoju społeczności.
Model spółdzielczy / własności społecznej:
Przedsiębiorstwo jest własnością lokalnej społeczności i jest przez nią wspólnie zarządzane, a członkowie dzielą się zarówno zyskami, jak i uprawnieniami decyzyjnymi. Typowym przykładem są wiejskie spółdzielnie rolnicze, które zapewniają sprawiedliwe dochody i stabilność ekonomiczną małym rolnikom.
Model odpłatny z misją społeczną:
Klienci płacą za towary lub usługi, które bezpośrednio zaspokajają potrzeby społeczne. W kontekście obszarów wiejskich może to obejmować przystępną cenowo energię, transport lub usługi cyfrowe dla społeczności wykluczonych.
Jakie mogą być korzyści społeczne i ekonomiczne wynikające z tej działalności?
Korzyści:
Społeczny: przeciwdziałanie niekorzystnym procesom społeczno-gospodarczym takim jak: bezrobocie, wykluczenie społeczne, marginalizacja; aktywizacja zawodowa osób wykluczonych z rynku pracy (niepełnosprawnych, uzależnionych, długotrwale bezrobotnych, bezdomnych); integracja działań związanych ze społecznością lokalną;
Ekonomiczny:dodatkowe przychody, działalność handlowa i produkcyjna (ciągła sprzedaż wyrobów i usług), niezależność i niezależność działalności; usług o charakterze wzajemnym.
Formy przedsiębiorczości społecznej na terenach wiejskich
Wśród form przedsiębiorczości społecznej na obszarach wiejskich można wymienić:
Spółdzielnia socjalna to przedsiębiorstwo społeczne łączące cechy firmy i organizacji pozarządowej. Jest ona szansą na lepsze życie dla wielu osób z grup defaworyzowanych. Członkowie takiej spółdzielni sami tworzą dla siebie miejsca pracy, zapewniając dochód sobie i swoim rodzinom, a poprzez wspólne działanie zmieniają siebie i otoczenie, w którym żyją.
Fundacja to instytucja, której fundator przeznaczył określone zasoby na realizację wskazanego celu. Jej cechą charakterystyczną jest niezarobkowy charakter celu, dla którego została powołana.
Stowarzyszenie tworzy co najmniej siedem osób, które dobrowolnie zrzeszyły się w imię wspólnych celów lub interesów. Cechą charakterystyczną jest demokratyczne zarządzanie, co w efekcie utrudnia kierowanie taką organizacją i jej prowadzenie.
Generowanie pomysłów: opracowanie koncepcji produktu w oparciu o inspirację, znaczenie kulturowe lub funkcjonalność.
Szkicowanie i planowanie: rysowanie projektów oraz planowanie wymiarów, materiałów i technik, które zostaną zastosowane.
2. Dobór materiałów:
Wybór materiałów: wybór odpowiednich surowców (np. gliny, drewna, tkaniny, metalu) na podstawie projektu i pożądanego efektu końcowego.
Przygotowanie materiałów: obróbka surowców zgodnie z potrzebami, np. cięcie drewna, formowanie gliny lub barwienie tkanin.
3. Rzemiosło (Wytwarzanie):
Konstrukcja podstawowa: rozpoczęcie formowania podstawowego kształtu produktu przy użyciu takich technik jak tkanie, rzeźbienie, formowanie lub szycie.
Wykańczanie (Detale): dodawanie skomplikowanych detali i dopracowywanie produktu, np. grawerowanie wzorów, malowanie lub mocowanie elementów dekoracyjnych.
4. Wykańczanie:
Wygładzanie i polerowanie: szlifowanie, polerowanie lub inne wygładzanie powierzchni w celu uzyskania pożądanego efektu końcowego.
Nakładanie powłok: nakładanie warstw ochronnych, lakierów, szkliw lub barwników, aby zabezpieczyć produkt i poprawić jego wygląd.
5. Kontrola jakości:
Inspekcja: sprawdzanie gotowego produktu pod kątem ewentualnych wad lub niedoskonałości.
Testowanie: upewnienie się, że produkt spełnia standardy funkcjonalne i estetyczne.
6. Pakowanie i prezentacja:
Pakowanie: staranne pakowanie produktu w celu jego ochrony i zwiększenia atrakcyjności.
Etykietowanie: dołączanie informacji, takich jak nazwisko rzemieślnika, użyte materiały i instrukcje dotyczące pielęgnacji.
7. Marketing i sprzedaż:
Ekspozycja: atrakcyjne rozmieszczenie produktów przeznaczonych do sprzedaży, czy to w sklepie stacjonarnym, na stoisku rynkowym, czy online.
Promocja: stosowanie różnych strategii marketingowych w celu przyciągnięcia nabywców, takich jak media społecznościowe, targi rzemiosła czy wystawy.
Źródła inspiracji i propozycje projektów rękodzielniczych mogą pochodzić z natury, architektury, przedmiotów codziennego użytku, lokalnego dziedzictwa kulturowego, zabytków, blogów tematycznych, stron z poradami czy platform społecznościowych (takich jak YouTube), gdzie można znaleźć wiele pomysłów na proste projekty. Dla osób początkujących, które dopiero zaczynają, najlepsze są projekty niewymagające skomplikowanych narzędzi ani zaawansowanych umiejętności.
Mogą to być plecione bransoletki, ozdabianie przedmiotów techniką decoupage lub haftowane obrazy. Warto wybrać branżę, w której występuje duży popyt i niewielka konkurencja.
Bardzo popularna jest biżuteria. Biżuteria ręcznie robiona jest niezwykle oryginalna i ludzie chętnie ją kupują.
Inne pomysły na rękodzieło:
Play Audio 
Rozumieć znaczenie przedsiębiorczości społecznej.
40 minut
